Ik geef toe, ik heb ook een verzameldrang. Het begon met speelgoedautootjes, toen postzegels, krantenknipsels van gecrashte auto’s waarmee ik mijn schoolagenda volplakte, autolectuur en -literatuur (1000en!), wijnkurken, bieretiketten, muziek, whisky, ‘niet-storen kaarten’ van hotelkamers, ja zelfs auto’s in schaal 1:1. Bakken met geld kostte het en een groot deel van mijn leven. Enkel mijzelf maakte ik er blij mee. Is verzamelen dan ook nog egoïstisch?
Ik ben benieuwd hoe jij erover denkt.

Als wij een bijzondere wagen tegenkomen, dan jeuken onze handen en voeten om er in te rijden. Helaas hebben wij in ons magazine daar niet altijd de ruimte voor. Vandaar dat je op onze site af en toe een rijimpressie kunt lezen van een voertuig waarbij de jeuk niet te temmen was. Dit keer een Ford Granada 2.3 GL automaat uit 1979, eigendom van Kees Buisman uit Hellevoetsluis. Kees kocht de wagen van de eerste eigenaar die er vanwege zijn hoogbejaarde leeftijd, niet meer in durfde te rijden. Het was de bedoeling dat de Granada als tweede auto zou gaan dienen, maar – zoals dat vaker gaat – de wagen is te mooi om ermee door weer en wind te rijden. Vandaar dat Kees besloten heeft om de wagen te koop te zetten en er een liefhebber blij mee te maken die de automaat op mooie dagen laat schakelen.

Voor info bel 06-54218319 of mail naar buism231@planet.nl.

Klik op foto’s hieronder voor vergroting.

180.000 mensen hebben de Techno Classica in Essen onlangs bezocht. Zij zagen daar 1200 standhouders uit 30 landen. 220 clubs toonden hun passie aan het publiek. Hiermee is de Techno Classica een van de grootste in zijn soort, wereldwijd. Ik heb er een dag rondgestruind en er vielen mij een aantal zaken op. O.a. dat de Duitse autofabrikanten de klassiekermarkt hebben ontdekt. De meesten hebben nu een aparte afdeling die zich toelegt op het in stand houden van hun ‘cultureel erfgoed’ door bezitters van klassiekers bij te staan in de leveringen van onderdelen. Enorme (delen van) hallen hebben de Duitse autofabrikanten afgehuurd en keurig ingericht. Hun merk moet een beleving worden!

Duitsland is een autoland en als je op het aanbod van de beurs afgaat, hoofdzakelijk Mercedes-Benz. Het was een groot ‘sterrenbal’. Als je als handelaar of restaurateur geen Benz aanbiedt, tel je blijkbaar niet mee. Ook buiten volop Benzen te koop. Je struikelt over de Pagodes en Gullwings. Prijzen? Erg pittig en in mijn ogen niet altijd terecht. Zo zag ik een 280 SE Cabriolet ‘vollrestauriert’ met de lak op de koplampringen! Vroeg men wel € 148.500,- voor. Dit is slechts een voorbeeld van vele van dergelijke gevallen.

Prachtig was de stand met 21 Pegaso’s. Het Spaanse granturismo-merk uit de jaren ’50. Maar mijn favoriet was de Lancia Astura met Boneschi koetswerk op de stand van Hüni. Wat een adembenemende lijnen… Tweewielers waren helaas schaars. Een paar mooier dan mooi Broughs en een Opel met raketaandrijving sprongen er met name uit.

Hieronder een fotogalerie. Klik op een foto voor de vergroting.

123►

De Flevoklassiekers bestaan al weer 15 jaar. In al die jaren was er altijd op eerste paasdag de Paasrit. Zo ook dit jaar op zondag 8 april. Vaak werd de rit gereden in prachtig voorjaarsweer maar ook wel eens in de regen of zelfs in de sneeuw.

De club verenigt een kleine 300 klassieke auto’s in en rond Flevoland. Het is geen merken- maar een liefhebbersclub. Wie klassieke auto’s een warm hart toedraagt is meer dan welkom bij de Flevoklassiekers. Zo zullen er zondag ook weer vele verschillende soorten en merken auto’s meerijden in de Paasrit. Van Kever tot Jaguar en van Fiat tot Volvo.

Het lukt ieder jaar weer om de deelnemers een leuke dag te bezorgen. Een rit door een mooie omgeving met verschillende bezienswaardigheden en aan het begin en eind en bij de tussenstops contact met andere klassieker-liefhebbers waarmee je een praatje maakt of van wie je de auto bewondert.
Alle eigenaren van klassieke auto’s zijn welkom om mee te rijden en kennis te maken met een actieve club die veel organiseert in een gemoedelijke sfeer.

De rit gaat dit keer “de dijk over”. Vanaf half elf worden de deelnemers verwacht bij “Checkpoint Charlie”, halverwege de dijk naar Enkhuizen. Vanaf elf uur wordt er gestart voor een rit van ruim 100 kilometer, richting Noord Holland. Aan het eind van de middag eindigt de rit in Lelystad, bij het Nieuw Land Poldermuseum, niet ver van de plek waar de club 15 jaar geleden werd opgericht.

Zie ook de website www.flevoklassiekers.nl

Met het eeuwfeest van Alfa Romeo nog redelijk vers in het geheugen zien we alweer een nieuw jubileum naderen: de Giulia werd 50 jaar geleden geboren. Dit model stond vanaf 1962 maar liefst zestien jaar lang op het programma en wist voor een belangrijke uitbreiding van de klantenkring te zorgen.

Ook behaalde het vele racesuccessen en het is dus niet voor niets dat de Club Alfa Romeo Quadrifoglio Belgio het Circuit de Spa-Francorchamps opzoekt om deze mijlpaal te vieren. Dat gebeurt tijdens het evenement Spa Italia 2012, dat tot Europa’s grootste evenementen rondom auto’s uit De Laars behoort. Het programma van ‘Giulia 50 Anni’ omvat onder meer een concours d’élégance en een uur rijden op de legendarische baan; meer details en een inschrijfformulier publiceert de vereniging binnenkort op zijn website.

Info: www.clubquadrifoglio.be

De Huet Brothers, oftewel de ondernemende broers Paul en Tino Huet uit Oegsgeest, doen weer eens van zich spreken. Lanceerden ze in 2007 met de HB Special – een open koets van carbon met daaronder chassis en aandrijflijn van de Triumph TR6 – hun eerste creatie, nu zit de HB Coupe in de pijplijn en naar onze bescheiden smaak laat die de klassieke lijn nóg beter uit de verf komen.

Veel details onthullen de makers nog niet, maar we lezen op de website iets over een dieselmotor (?!), een 0-100-acceleratie binnen zes seconden en een actieradius van 1200 kilometer. Andere bronnen op internet maken gewag van een verbruiksbelofte die 3,8 l/100 km bedraagt en dat lijkt inderdaad te duiden op een zelfontbrander. We hopen toch eigenlijk van niet; dan liever een hybride met een sportief geluid. Voor degene die meer dynamiek wenst hebben de Huet Brothers de HB Coupe RR oftewel Road Racer in petto en wie er direct het circuit mee op wil, kiest voor de naar wens geheel geprepareerde Coupe Race. Nu maar wachten op het bericht dat de orderboeken open gaan en natuurlijk op de prijsstelling.

Info: www.huetbrothers.com

Aart van der Haagen

algemeen redacteur

In Klassiek en Techniek nr. 164 hebt U kennis kunnen maken met mijn groene VW Polo 1,9 Diesel uit 1998, waarmee ik heb deelgenomen aan de onvolprezen Pekelbakkentest. Helaas viel de score in het overall eindklassement voor mij wat tegen, maar een eervolle vermelding van de jury (“deze wagen kan nog jaren mee”) en de Olympische gedachte (“meedoen is belangrijker dan winnen”) maakten veel goed. Bovendien maakte deze score mij meer dan gemotiveerd om in de winter eens te laten zien waartoe de

Fahrn, fahrn, fahrn auf der Autobahn

Allereerst maar eens de harde feiten en cijfers. De Polo is nog steeds “going strong” en heeft de achter ons liggende winter (vrijwel) storingsvrij overleefd ! De auto werd bijna dagelijks bij wind, regen, sneeuw, ijs en gepekelde wegen ingezet voor woon-/werkverkeer, en bracht mij dag-in dag-uit heen en weer tussen mijn woonplaats Overdinkel (nabij Enschede) en mijn werkplek in Zuidbroek (Groningen). Gelukkig is er een vrij snelle verbinding over de Duitse A31 snelweg, dus om met de groep Kraftwerk te spreken: dat was “fahrn, fahen, fahrn auf der Autobahn”. Het stoere dieselblokje heeft sinds de Pekelbakkentest (1 Oktober 2011) tot op heden (15 Maart 2012) maar liefst 32.500 kilometers aan de digitale totaalteller toegevoegd. En om dit te realiseren heeft de brandstofpomp 1640 liters dieselolie via de verstuivers in de vier verbrandingskamers geïnjecteerd. De snelle rekenaar weet dan dat dit correspondeert met een gemiddeld brandstofverbruik van bijna 1:20, en dat is zonder meer erg netjes te noemen. Zeker als je daarbij in aanmerking neemt dat de Polo inmiddels meer dan 333.000 kilometers op de klok heeft staan!

Uitgelopen gewrichten en uitvlokkende diesel

Heeft de Polo mij dan helemaal niet in de steek gelaten? Het antwoord is: Nee! In die zin dat de ANWB of de Duitse zusterorganisatie de ADAC de afgelopen winterperiode niet in actie hoefden te komen om de Polo af te slepen. Toch zijn er wel twee momenten geweest waarop ik tijdens de afgelopen winter heb moeten besluiten om de Polo niet te gebruiken en alternatief vervoer in te zetten. De eerste keer was toen ik tijdens een onderhoudsbeurt constateerde dat een kogelgewricht van het schakelmechanisme dusdanig ver was uitgesleten dat het niet verantwoord was om daarmee door te rijden. Want als het kogelgewricht los zou raken, dan kan er niet meer worden geschakeld. Niet moeilijk te verhelpen en een kleine en simpele reparatie maar helaas was het onderdeeltje bij de VW dealer niet op voorraad. Daardoor heeft de Polo moeten wachten op de levering van het onderdeel en noodgedwongen twee dagen stilgestaan. En de tweede keer dat er problemen ontstonden was op 7 december toen het die nacht maar liefst 16 graden had gevroren. Terwijl heel Nederland nog in de ban was van een mogelijke Elfstedentocht, startte de diesel ’s ochtends in alle vroegte probleemloos, maar begon na enkele honderden meters in te houden en sloeg zelfs een paar keer af. Toen het later op de dag iets warmer (lees: minder koud) werd, verdwenen de problemen letterlijk als “sneeuw voor de zon” en liep de diesel weer als vanouds. De oorzaak bleek uitvlokkende diesel te zijn, een bekend probleem, dat wordt veroorzaakt door kristallisatie van paraffines in de dieselolie bij (extreem) lage temperaturen. Niet alleen was het die nacht al erg koud geweest, maar ook de koude rijwind langs de brandstofleidingen versterkte dit effect nog eens. Door deze “vlokken” in de brandstof raakten de brandstofleidingen en het brandstoffilter verstopt, waardoor de motor geen brandstof meer krijgt. Normalerwijze zorgen de oliemaatschappijen ervoor dat er tijdig zgn. winterdiesel aan de benzinepompen wordt geleverd, maar blijkbaar was dat bij de pomp waar ik had getankt onvoldoende het geval. Nadat ik een klein beetje “Wynn’s Ice Proof” aan de dieselbrandstof had toegevoegd, is het probleem verder uitgebleven.

Onderhoud, winterbanden, en grootverbruik van ruitensproeiervloeistof

Als je dagelijks grotere afstanden aflegt, is onderhoud absoluut een belangrijke voorwaarde voor betrouwbaarheid. En dat onderhoud heb ik in de afgelopen maanden dan ook met regelmaat allemaal zelf uitgevoerd. Zo heb ik vlak na de Pekelbakkentest in oktober 2011 de distributieriem met de spanrol vervangen. Op zich geen moeilijk klusje, alleen is het wel belangrijk om heel precies te werken en over het juiste speciale gereedschap te beschikken. En omdat de rechter motorsteun moet worden uitgebouwd is een motorsupport om het gewicht van de motor op te vangen daarbij onmisbaar. Verder heeft de auto elke 10.000 kilometer regulier onderhoud gehad wat onder meer betekent: olie verversen (carterinhoud 5 liter!), oliefilter vervangen, service interval resetten, en zgn. “Wynn’s Diesel Treatment” toevoegen aan de brandstof. Ik heb goede ervaringen met dit middel, en het helpt daadwerkelijk om het diesel injectiesysteem schoon te houden. Ruitensproeiervloeistof heb ik trouwens tijdens de winterperiode met de bepekelde wegen overvloedig moeten gebruiken. Ik schat dat er in totaal zo’n 10 liter concentraat (dus 20 liter gebruiksklare vloeistof) doorheen is gegaan. Volgens mijn automaterialenleverancier mag dat gerust grootverbruik heten! Op 2 januari hield de ruitenwissermotor aan de achterzijde er ineens mee op. Bij demontage bleek dat het asje volledig was gecorrodeerd en waarschijnlijk daardoor was vastgelopen en de motor doorgebrand. Op de sloop heb ik een gebruikte wissermotor gekocht en deze gemonteerd. Ook de achterzijde van de auto liet zich niet onbetuigd, en omdat er te veel speling zat op het rechter rubber van de achteras (zgn. silent block), heb ik deze vervangen. Nadat een aantal remleidingen waren losgehaald kon ik de achteras aan een zijde laten zakken, waardoor het rubber bereikbaar werd. Met speciaal gereedschap kon toen eerst het oude rubber uit de achteras worden geperst en daarna het nieuwe er weer in. Ik heb zo lang mogelijk doorgereden op de zomerbanden, maar toen de winter serieus aanstalten begon te maken, heb ik op 19 december de winterbanden gemonteerd. Niet alleen zijn winterbanden onder winterse condities verplicht in Duitsland, maar deze geven bovendien veel meer grip en dus veiligheid bij het rijden over met sneeuw en ijs bedekte wegen. Onlangs zijn de winterbanden overigens weer in de schuur opgeslagen, en heb ik vier nieuwe Vredestein T-tracks gemonteerd. En vrij recent heb ik ook nog de thermostaat vervangen, omdat de motor niet goed meer op temperatuur kwam. Ook geen moeilijk klusje omdat de thermostaat goed vanaf de onderzijde van de auto bereikbaar is.

Betrouwbare pekelbak… nu met cruise control!

Ik heb dus erg weinig problemen ondervonden met de Polo tijdens de afgelopen winterperiode. Wat dat betreft mag gerust gesteld worden dat de Polo Diesel zich tot op heden als een erg betrouwbare en zuinige
pekelbak heeft bewezen. Zeker als je daarbij ook nog eens in aanmerking neemt, dat de gedwongen stilstand als gevolg van levertijd van een onderdeel en uitvlokkende diesel niet eens direct aan de auto zijn te wijten. Vandaar dat ik de Polo en mijzelf een tijdje geleden heb getrakteerd op de inbouw van een heuse John Gold Cruise Control! Via Marktplaats voor een paar tientjes een tweedehandse op de kop getikt en vervolgens met prima ondersteuning van de leverancier in de Polo gemonteerd. Zonder meer een erg nuttig accessoire waardoor je, zeker op de lange afstanden, ontspannen kunt rijden.

Kortom: de Polo verdient het predicaat “betrouwbare pekelbak” meer dan de klassering in de Pekelbakkentest 2011 doet vermoeden. Misschien dat “betrouwbaarheid” ook maar als beoordelingscriterium genomen moet worden bij de Pekelbakkentest van 2012. Want in dat geval ga ik met deze Polo zeker een hogere klassering behalen…